بسمه تعالی
میخواهم از شخصیتی بنویسم که تمام مردم روستا بنوعی مرهون این شخصند ودر اکثر مواقع بخصوص درحالات روحانی زیارات و نمازهای خود بیاد ایشان هستند و برای علو درجات ایشان بدرگاه خداوند دعا میکنند.
آری سخن از معلم فقید و انسان بزرگ مرحوم علی منوچهری (رحمت الله علیه)میباشد.کسی که پرورش فکری و دینی اکثر مردم روستا را بعهده داشته و همه، حتی به اندازه کم، بدهکار ایشان میباشند.
دانش آموزان از روحیه والا و خستگی ناپذیرش درسها گرفته اند و اعتماد به نفس و بزرگمنشی او را سرلوحه زندگی خویش قرار داده اند.
ایشان سالهای سال در این روستا زحمت کشیدند و خیر آنرا توشه آخرت خویش ساختند ولی وظیفه ماست که یاد و خاطره آن فقید سعید را زنده نگهداریم و در هر حالتی برایش از خداوند طلب مغفرت و علو درجات و هم نشینی با اهل بیت (ع ) را داشته باشیم.
یاد ونام مرحوم علی منوچهری در اذهان مردم روستا جدا از نماز و قرآن نیست و حیف که از نغمه دلنشین تلاوتش محرومیم و ایکاش حتی صدایی ضبط شده از ایشان داشتیم.
مرحوم علی منوچهری ارتباطی صمیمی با تک تک دانش آموزان داشت و علاوه بر صوت خوش دارای خط زیبایی نیز بود .
نظرم را در باره تاثیرات اعمال و افکارش در زندگی شخصی خود بگویم که مطمئناً زندگی مرا بسوی معنویات و خداپرستی سوق داده است.من می دانم که همه با این نوشته های من موافقند غیر از کسانی که نیتشان معیوب است و یا غرضی در عمل دارند.
یاد و نامش تا ابد زنده و جاودان باد